Kiro CLI 2.29 dodaje pamięć między sesjami — co przenosi agent

Co dokładnie zmieniło się w Kiro CLI 2.29.0?

Kiro CLI 2.29.0, ogłoszone 9 października 2026 r., dodało funkcję Memory Across Chat Sessions dla lokalnych sesji V3 [1]. Agent może przenieść do kolejnej rozmowy użyteczny kontekst pracy: komendy, konwencje repozytorium, preferencje oraz wnioski z wcześniejszego debugowania [1]. Tego samego dnia Kiro poinformowało, że V3 staje się domyślnym doświadczeniem CLI, obejmującym dashboard sesji i sesje chmurowe [3].

Kiro CLI opisuje się jako terminalowego agenta programistycznego, który czyta kod, wykonuje polecenia i modyfikuje pliki, pytając przed działaniami destrukcyjnymi [5]. Pamięć między sesjami ma ograniczyć powtarzanie tego samego kontekstu przy każdym uruchomieniu narzędzia.

Wcześniej każda rozmowa zaczynała się praktycznie od zera. Problem dotyczy nie tylko Kiro: materiały o pliku CLAUDE.md opisują sesję Claude Code, która nie wie o Prettierze z dwoma spacjami ani o tym, że testy uruchamia się przez pnpm test, dopóki użytkownik nie wskaże tego w pliku konfiguracyjnym [6]. Kiro rozwiązuje ten sam problem po stronie produktu, a nie po stronie repozytorium.

Co agent przenosi do kolejnej rozmowy?

Pamięć przechowuje użyteczny kontekst, a nie pełny zapis rozmowy. W oficjalnym przykładzie Kiro zapamiętuje, że testy integracyjne wymagają wcześniejszego zasilenia lokalnej bazy danych, i przypomina o tym w kolejnej sesji [1]. W podobny sposób do pamięci mogą trafić komendy projektu, przyjęte konwencje, preferencje użytkownika oraz lekcje z rozwiązanych problemów [1].

Sesja i wspomnienie to dwa odrębne mechanizmy [2]. Sesja jest zapisywana automatycznie po każdej turze i pozwala wrócić do przebiegu pracy. Pamięć ma natomiast dostarczyć wyselekcjonowany fragment wiedzy, przydatny w kolejnych rozmowach [1][2].

Trzeba powiedzieć to wprost: pamięć nie oznacza automatycznego wczytania całej wczorajszej rozmowy [2]. Kto oczekuje pełnego odtworzenia transkryptu, dostanie raczej skrót tego, co zostało zapisane jako wspomnienie, a nie zapis każdej wymiany zdań.

Dla pracy z agentem oznacza to zmianę w sposobie formułowania poleceń. Zamiast powtarzać zasady projektu przy każdym zadaniu, użytkownik częściej odwołuje się do ustaleń, które agent już zna. Wciąż jednak musi sprawdzić, czy pamięć objęła właściwy wątek — zwłaszcza gdy projekt ma kilka równoległych gałęzi prac.

Jak przeglądać i poprawiać zapisane wspomnienia?

Zapisane wspomnienia można przeglądać i przeszukiwać w Kiro [1]. Lista jest tylko do odczytu, więc nie edytuje się jej ręcznie jak pliku konfiguracyjnego. Poprawianie i usuwanie wpisów odbywa się przez rozmowę z agentem, który wykonuje odpowiednią operację na pamięci [1].

Oznacza to, że porządek w pamięci jest częścią pracy z narzędziem. Gdy agent zapamięta nieaktualną konwencję — na przykład dawny sposób uruchamiania testów — trzeba mu powiedzieć, żeby ten wpis skorygował lub usunął. Bez tego stary nawyk wraca w kolejnych sesjach razem z pamięcią.

Przed rozpoczęciem większej zmiany w repozytorium trzeba przejrzeć listę wspomnień i sprawdzić, czy nie zawiera założeń, które przestały obowiązywać. To tańsze niż poprawianie wygenerowanego kodu, który opierał się na nieaktualnym kontekście.

Czym pamięć między sesjami różni się od zwykłej sesji?

Tabela pokazuje różnicę w charakterze: pamięć jest funkcją produktu, sesja zapisem przebiegu, a plik kontekstowy deklaracją użytkownika. Trzy mechanizmy się uzupełniają, ale nie zastępują.

Na jakich wersjach i urządzeniach działa pamięć?

Funkcja dotyczy lokalnych sesji V3 i nie należy jej uogólniać na wszystkie wersje ani tryby pracy [1][2]. Sesje lokalne są powiązane z katalogiem projektu, mają identyfikatory UUID i domyślnie nie synchronizują się między komputerami [2]. Sesje chmurowe są osobnym przypadkiem [2][3].

Praktyczny wniosek jest prosty: na drugim laptopie ta sama pamięć nie pojawi się sama, nawet jeśli praca dotyczy tego samego repozytorium. Osoba pracująca na dwóch maszynach powinna traktować pamięć jako kontekst jednego środowiska, a nie jako wspólną bazę wiedzy zespołu.

Numer wersji 2.29.0 i opis funkcji znajdują się w changelogu CLI, gdzie można też sprawdzić wcześniejsze zmiany [1][7]. To jedyne wiarygodne miejsce na ustalenie, od którego wydania dana funkcja jest dostępna — zwłaszcza że Kiro rozwija CLI równolegle z IDE.

Kiedy pamięć między sesjami nie wystarczy?

Pamięć nie zastąpi dokumentacji projektu ani ustaleń zespołu. Gdy kilka osób pracuje nad tym samym repozytorium, wiedza zapisana w pamięci jednego środowiska nie trafia do pozostałych [2]. W takim układzie potrzebny jest plik kontekstowy w repozytorium, czytany przez agenta na starcie — rozwiązanie opisywane przy okazji CLAUDE.md [6].

Drugi przypadek to prace, w których liczy się pełny ślad. Pamięć dostarcza wyselekcjonowany kontekst, a nie pełny zapis rozmowy [1][2]. Jeśli trzeba odtworzyć, co dokładnie zostało powiedziane, właściwym miejscem jest sesja, nie wspomnienie.

Trzeci przypadek to narzędzia inne niż Kiro. Agenci w terminalu różnią się sposobem przenoszenia kontekstu, co widać w porównaniach praktycznych zastosowań — na przykład w materiale o pracy Codeksa w analizie danych (Codex w data science) czy w tekstach o benchmarkach (Benchmarki AI). Dla Kiro punktem odniesienia pozostaje dokumentacja CLI [4].

Najczęstsze pytania

Czy Kiro CLI pamięta całą poprzednią rozmowę?

Nie. Pamięć przenosi wyselekcjonowany kontekst, na przykład konwencje repozytorium lub wnioski z debugowania, a nie pełny transkrypt [1]. Sesja jest zapisywana osobno po każdej turze i to ona pozwala wrócić do przebiegu pracy [2]. Oficjalne materiały nie obiecują odtworzenia każdej wymiany zdań.

Od której wersji działa pamięć między sesjami?

Od Kiro CLI 2.29.0, ogłoszonego 9 października 2026 r. [1]. Ta sama aktualizacja jest częścią szerszego wdrożenia V3 jako domyślnego doświadczenia CLI [3]. W changelogu CLI można sprawdzić dokładny opis wydania [7]. Wcześniejsze wersje nie mają tej funkcji w opisanym zakresie [1].

Czy pamięć synchronizuje się między komputerami?

Domyślnie nie. Sesje lokalne są powiązane z katalogiem projektu i nie synchronizują się między maszynami, a sesje chmurowe są osobnym przypadkiem [2]. Pamięć jest funkcją lokalnych sesji V3 [1]. Kto pracuje na dwóch komputerach, ten powinien liczyć się z odtworzeniem kontekstu osobno na każdym z nich.

Jak usunąć zapisane wspomnienie?

Przez rozmowę z Kiro. Lista wspomnień jest tylko do odczytu, więc wpisów nie edytuje się ręcznie; korekta i usuwanie odbywają się na polecenie użytkownika [1]. Pomaga nazwanie konkretnego wpisu, którego sprawa dotyczy, żeby agent nie usunął sąsiedniego. Po zmianie trzeba sprawdzić listę ponownie.

Czy trzeba samodzielnie budować bazę danych dla pamięci?

Nie w tym sensie, w jakim sugeruje to potoczna nazwa. Kiro ma własne przechowywanie sesji, a pamięć jest funkcją produktu, więc użytkownik nie projektuje systemu pamięci ani nie wdraża osobnej bazy [1]. Sesje lokalne są zapisywane automatycznie, a dokumentacja opisuje ich powiązanie z projektem [2]. Instalację i pierwsze uruchomienie opisuje dokumentacja setupu [4].

Źródła

1. Memory Across Chat Sessions — Kiro (2026)
2. Session management — Chat — CLI — Docs — Kiro (2026)
3. Kiro CLI V3 is rolling out as the default experience — Kiro (2026)
4. Setup & First Run — CLI — Docs — Kiro (2026)
5. Amazon Kiro: Use cases and introduction — AWS (2026)
6. Plik CLAUDE.md: Jak sprawić, by AI znało konwencje i zasady projektu — mojafirma.ai (2026)
7. CLI changelog — Kiro (2026)