Przejdź do treści

News & analizy

Czy SynthID i C2PA wykryją deepfake'a? Co naprawdę potrafią

Zaktualizowano: Autor: Andrzej Niemiec8 min czytania

SynthID i C2PA nie wykrywają kłamstwa — pokazują pochodzenie pliku. Wyjaśniamy, co potrafią, gdzie zawodzą i jak firma powinna weryfikować deepfake'i.

Czy SynthID i C2PA wykryją deepfake'a? Co naprawdę potrafią
Spis treści
  1. Czy SynthID i C2PA wykryją deepfake'a?
  2. Czym jest SynthID i jak działa znak wodny Google?
  3. Czym są Content Credentials i standard C2PA?
  4. SynthID czy C2PA — co lepiej sprawdza się w firmie?
  5. Czy znak wodny da się usunąć?
  6. Jakie oszustwa z użyciem deepfake'ów są udokumentowane?
  7. Co nakazuje prawo w Unii Europejskiej?
  8. Jak firma ma bronić się przed deepfake'em?
  9. Najczęstsze pytania
  10. Źródła

Czy SynthID i C2PA wykryją deepfake'a?

Nie w sposób, jakiego oczekuje większość odbiorców. SynthID wykrywa znak wodny tylko w treści wygenerowanej lub przetworzonej przez obsługiwany system Google albo partnera. Brak znaku oznacza „nie wykryto”, a nie „treść jest ludzka” [1][2]. C2PA potwierdza deklarowaną historię pliku i integralność podpisu, ale nie dowodzi, że zdarzenie na nagraniu miało miejsce [3]. Obie technologie zwiększają przejrzystość. Żadna nie jest detektorem kłamstwa.

Czym jest SynthID i jak działa znak wodny Google?

SynthID to technologia Google DeepMind, która dodaje niewidoczny znak wodny do obrazów, wideo, audio i tekstu [1]. Znak jest osadzany w samej treści — w pikselach, sygnale audio, klatkach wideo lub statystycznym doborze tokenów tekstu — a nie wyłącznie w metadanych [4][5]. Dzięki temu przeżywa zwykłą kompresję i zmianę formatu, choć nie jest niezniszczalny [5]. Google uruchomił SynthID w 2023 roku. W październiku 2026 roku firma podała, że oznaczyła ponad 180 mld obrazów i filmów oraz 240 tys. lat audio [6]. Do sprawdzania treści służy SynthID Detector, udostępniany wskazanym użytkownikom [4].

Czym są Content Credentials i standard C2PA?

C2PA to otwarty standard podpisanych kryptograficznie danych o pochodzeniu i historii pliku, określanych jako Content Credentials [3][7]. Manifest opisuje, kto i jakim narzędziem edytował materiał, a podpis pozwala sprawdzić, czy danych nie zmieniono po zapisaniu [3]. Standard opisuje pochodzenie, nie prawdziwość. Poprawnie podpisany plik potwierdza historię edycji, ale nie to, że przedstawione zdarzenie miało miejsce [3]. C2PA nie jest obowiązkowe ani kompletne: proweniencja może nie zostać dodana, zniknąć na którymś etapie albo zostać utracona przy edycji narzędziem, które standardu nie obsługuje [3][8]. Sam standard zaleca, by braku Content Credentials nie traktować jako dowodu fałszerstwa [8].

SynthID czy C2PA — co lepiej sprawdza się w firmie?

To narzędzia o różnych zadaniach, więc wybór zależy od pytania, na które firma chce odpowiedzieć. SynthID odpowiada na pytanie „czy to powstało w znanym systemie AI”, C2PA na pytanie „jaka jest udokumentowana historia tego pliku”. Największą wartość dają razem, jako dwie warstwy jednego procesu.

KryteriumSynthIDC2PA (Content Credentials)
Co potwierdzaObecność znaku wodnego w treści z obsługiwanego systemu [1]Deklarowaną historię pliku i integralność podpisu [3]
Gdzie zapisany jest sygnałW pikselach, audio, klatkach wideo lub tokenach tekstu [5]W manifeście i metadanych pliku [7]
Odporność na edycjęWyższa niż metadanych, ale nie pełna [5][9]Spada przy ponownym zapisie lub edycji bez obsługi standardu [3][8]
ZasięgTreści z narzędzi Google i partnerów [1]Dowolne pliki od firm, które wdrożyły standard [3]
Treść spoza ekosystemuBrak znaku to „nie wykryto”, nie dowód autentyczności [2]Brak manifestu nie dowodzi fałszerstwa [8]

Czy znak wodny da się usunąć?

Tak. W 2026 roku badacz usunął znak wodny SynthID z obrazów bez utraty jakości [9]. Metadane C2PA są bardziej kruche — giną przy ponownym zapisie, konwersji albo edycji w narzędziu, które standardu nie obsługuje [3][8]. Wartość dowodowa obu technologii zależy więc od tego, czy plik dotarł do odbiorcy w niezmienionej formie. Równolegle rozwijana jest analiza forensyczna. Badania nad trójwymiarowymi sieciami neuronowymi wskazują 94,2% skuteczności detekcji deepfake'ów [10], ale to metoda statystyczna, a nie podpis kryptograficzny. Detekcja nie daje więc gwarancji, jaką daje sprawdzony podpis — i odwrotnie.

Jakie oszustwa z użyciem deepfake'ów są udokumentowane?

Najgłośniejszy przypadek dotyczy firmy Arup. W lutym 2024 roku jej pracownik przelał około 25 mln dolarów po wideokonferencji, na której pozostali uczestnicy byli deepfake'ami [11][12]. W 2019 roku brytyjska firma energetyczna straciła 243 tys. dolarów po telefonie z głosem podszywającym się pod prezesa [13][14]. W Polsce w 2024 roku zgłoszono ponad 657 mln zł wykrytych wyłudzeń i prób wyłudzeń, ale statystyki dotyczą przede wszystkim fałszowanych zdjęć, ekspertyz, dokumentacji medycznej i tożsamości, a nie deepfake'ów głosowych [15]. Sprawa PZU z lat 2024–2026 dotyczy ponad dwugodzinnego nagrania rozmowy i zarzutów wokół polis OC. Prokuratura nie ustaliła autentyczności nagrania [16].

Co nakazuje prawo w Unii Europejskiej?

AI Act wprowadza obowiązek oznaczania treści generowanych przez AI. 2 sierpnia weszły w życie kolejne przepisy kładące nacisk na oznaczanie treści w internecie [17]. Czy to wystarczy? Oznaczenie mówi o sposobie powstania materiału, a nie o jego prawdziwości — dlatego etykieta nie zwalnia odbiorcy z weryfikacji [3]. Firmy powinny traktować obowiązek jako element zgodności, a nie jako system wykrywania oszustw.

Jak firma ma bronić się przed deepfake'em?

Nie jednym detektorem, ale procedurą. Sprawdzaj źródło i kontekst materiału, kontaktuj się niezależnym kanałem, oddzwoń na wcześniej znany numer, wymagaj wieloosobowej autoryzacji przelewów i poddawaj materiał analizie technicznej [13]. Content Credentials oraz SynthID Detector są użyteczne jako jeden z sygnałów, ale brak znaku nie może automatycznie unieważniać nagrania [2][8]. W finansach zasada jest prosta: polecenie przelewu nie może opierać się wyłącznie na głosie lub wideorozmowie [13]. Warto też obserwować, jak zmienia się weryfikacja źródeł w wyszukiwarkach — o wpływie AI na Google Search piszemy w tekście (/posts/google-search-z-ai-dlaczego-to-nie-chatbot-a-calkowita-zmiana-gry). Skutki prawne deepfake'ów opisujemy osobno (/posts/5-lat-wiezienia-za-zart-z-ai-czy-deepfake-moze-sparalizowac-panstwo).

Najczęstsze pytania

Czy SynthID wykryje każdy deepfake?

Nie. SynthID wykrywa znak wodny tylko w treści, która powstała lub została przetworzona w obsługiwanym systemie Google albo u partnera [1]. Brak znaku oznacza „nie wykryto”, a nie „treść jest autentyczna” [2]. Deepfake wygenerowany innym narzędziem nie zostanie więc oznaczony. Wynik negatywny nie jest dowodem w żadną stronę.

Czy brak Content Credentials oznacza, że plik jest fałszywy?

Nie. Proweniencja może nie zostać dodana, zniknąć na którymś etapie albo zostać utracona przy edycji [3][8]. Sam standard C2PA zaleca, by braku Content Credentials nie traktować jako dowodu fałszerstwa [8]. Brak manifestu jest brakiem informacji, a nie sygnałem oszustwa. Odbiorca musi wtedy sięgnąć po inne metody weryfikacji.

Co zrobić, gdy polecenie przelewu przychodzi telefonicznie?

Przerwać rozmowę i oddzwonić na wcześniej znany numer [13]. Polecenie przelewu wymaga wieloosobowej autoryzacji i nie może opierać się wyłącznie na głosie lub wideorozmowie [13]. Nagranie warto zabezpieczyć i przekazać do analizy technicznej, zanim cokolwiek zostanie zatwierdzone. Pośpiech jest tu sygnałem ostrzegawczym, nie argumentem.

Czy AI Act nakazuje oznaczanie treści AI?

Tak. AI Act wprowadza obowiązek oznaczania treści generowanych przez AI, a 2 sierpnia weszły w życie kolejne przepisy kładące nacisk na oznaczanie treści w internecie [17]. Etykieta mówi o sposobie powstania materiału, nie o jego prawdziwości [3]. Oznaczenie nie zastępuje więc weryfikacji faktów przez odbiorcę ani procedur bezpieczeństwa w firmie.

Czy znak wodny SynthID można usunąć?

Tak. W 2026 roku badacz usunął znak wodny z obrazów bez utraty jakości [9]. Osadzenie znaku w pikselach utrudnia zwykłą kompresję i zmianę formatu, ale nie czyni go niezniszczalnym [5]. Dlatego SynthID jest jednym z sygnałów, a nie rozstrzygnięciem. Im wcześniej plik zostanie zabezpieczony w oryginale, tym większa szansa na odczyt znaku.

Źródła

  1. Google SynthID — Google DeepMind
  2. Making it easier to understand how content was created and edited — Google Blog
  3. C2PA and Content Credentials Explainer — C2PA Specifications
  4. SynthID Detector: Identify content made with Google’s AI tools — Google Blog
  5. How Google SynthID Works: Invisible Watermarks for Text, Images, Audio and Video — Lumenario
  6. Google expands SynthID Detector for AI content — Google Blog
  7. Content Credentials: C2PA Technical Specification — C2PA Specifications
  8. C2PA FAQ — C2PA
  9. SynthID złamany — jak Google oznacza treści AI i dlaczego to nie działa — Devstock Academy
  10. Deepfake: 94,2% skuteczności detekcji dzięki trójwymiarowym sieciom neuronowym — BitBiz
  11. Deepfake Attacks on the C-Suite: How AI-Generated Voices Steal Millions — Security Today
  12. Deepfake Deep Dive — Institute for Financial Integrity
  13. Scammers deepfake CEO’s voice to talk underling into $243,000 transfer — Sophos
  14. CEO voice deepfake blamed for scam that stole $243,000 — Bitdefender
  15. Wyłudzenia odszkodowań. Oszustów wspiera sztuczna inteligencja — Biznes w INTERIA.PL
  16. Prawie dwa lata, dziewięciu świadków i AI. Sprawa PZU zmierza do finału — Money.pl
  17. Deepfake czy prawda? Jak wykrywać tekst, obrazy i wideo wygenerowane przez AI — Sekurak
AN
O autorze
Andrzej Niemiec

Fanatyk nowych technologii i specjalista w zakresie sztucznej inteligencji.

Jak powstają teksty: Polityka AI · O redakcji